Magic Mushrooms!

Frankrijk is dit jaar al vroeg in de ban van de 'cèpes', paddestoelen. Het is, na petanque of jeu de boules, de meest populaire vrijetijds/culinaire bezigheid: Paddestoelen zoeken en bij de maaltijd gebruiken. Vanwege de natte zomer is het seizoen dit jaar wel erg vroeg begonnen en zie je overal mensen met mandjes de bossen in gaan. De oude eigenaresse van La Barbe (inmiddels al ruim 80) had ons al een paar keer geattendeerd op het feit dat op ons terrein de mooiste paddestoelen groeien. Eetbare paddestoelen wel te verstaan. Aangezien de kranten er vol van stonden leek het ons een geschikt moment om dan ook maar eens op zoek te gaan naar deze delicatesse. En inderdaad na een korte speurtocht vonden we de ene na de andere paddestoel op ons terrein. Uiteindelijk hadden we enkele vergieten vol met deze, voor ons redelijk onbekende, lekkernij. Want dat is natuurlijk wel een uitdaging: Welke paddestoel kun je wel eten en welke niet? Onze kennis is beperkt tot een boekje met (vage-) foto's en dat is eigenlijk onvoldoende. We zijn dus geen echte experts. Vervolgens blijkt dat ze in Frankrijk toch wel heel veel geregeld hebben: je kunt met je paddestoelen naar de lokale 'pharmacie' (in ieder dorp zit minstens 1 apotheek, zo niet meer) en de apotheker keurt dan je paddestoelen. Vol trots gingen wij naar onze apotheek en na een kwartiertje wachten (apotheken in Frankrijk zijn altijd druk, medicijnen slikken is er erg populair) waren wij aan de beurt. De apotheker nam ons en ons mandje (vergiet) met mooie, smakelijk uitziende paddestoelen apart. Er ontstond een bijna samenzweerderig sfeertje. Alsof we met onze magic mushrooms naar de dealer gingen! Alsof er iets bijzonders ging gebeuren. Onze verwachtingen waren natuurlijk hooggespannen en we verheugden ons al op het diner met een overdaad aan exquise 'cèpes'. Eén voor één nam de apotheker de paddestoelen in de hand en bekeek ze nauwkeurig. Halverwege de keuring vroeg hij ons of er nog meer paddestoelen groeiden op de plek waar we deze hadden gevonden en waar we ze hadden gevonden. Onze argwaan groeide, hij wilde natuurlijk zelf ook gaan genieten van deze bijzondere en zeldzame cèpes die alleen bij ons op het terrein groeien. Ons antwoord was dan ook vaag, ontwijkend. We gingen natuurlijk niet ons culinaire geheim verklappen en droomden al van een regionale bekendheid van onze keuken met gerechten met een zeldzaam soort cèpes.

Die droom werd echter wreed verstoord door de mededeling dat onze paddestoelen niet eetbaar waren. Je kunt je voorstellen dat het woord 'deceptie' direct in ons opkwam. Onze 'cèpes' niet eetbaar! De apotheker voegde er nog aan toe dat we maar niet meer moesten zoeken op ons terrein, omdat in de buurt waar onze paddestoelen groeien waarschijnlijk helemaal geen eetbare te vinden zijn! Wat een teleurstelling! Dat was dan het einde van onze hallucinaties over de paddestoelenrijkdom op ons terrein. Blijft natuurlijk de vraag of de oude eigenaren deze paddestoelen wel geconsumeerd hebben, we vonden ze af en toe wel een beetje zweverig........